Maatschappij en Ondernemerschap

Participeren omdat het wordt opgelegd?

De regering is bezig om de participatiewet langzaam in te voeren in het bedrijfsleven, gaat er nu dan beter “geparticipeerd” worden, NEE tuurlijk niet. Als iets wordt opgelegd wordt het nooit iets van jezelf, en om te kunnen samenwerken met mensen moet het vanuit je hart komen. Talloze stukken worden hier over geschreven, zo ook dit artikel.

Maar waarom dan, omdat het kan

Het is mogelijk om mensen vanuit de onderkant van de samenleving te laten participeren, maar dan moet je echt wat belangrijke stappen zetten.

Als ondernemer heb je doelstellingen in je onderneming, en voor een ieder geldt dat eind van de maand er winst verwacht wordt. In deze tijd een lastige opgave, maar nog altijd haalbare zaak, maar met extra personeel lopen de kosten op en wordt die doelstelling bedreigt.
Bekijk het nu eens van de andere kant, als ondernemer heb je ook een doelstelling dat je je eigen staande kan houden in de maatschappij, op een verjaardag of netwerkbijeenkomst wil je vertellen wat je doet en hoe goed je dat kan.

Veel mensen aan de onderkant van de arbeidsmarkt hebben dit niet, niemand zit te wachten op de verhalen dat ze de hele dag thuis zitten, sterker nog vele schamen zich hierover en trekken zich steeds verder terug.

Hoe mooi kan het zijn om als ondernemer mensen daarmee te helpen. De verhalen die we vertellen op de sportclub, verjaardagen etc. zijn allemaal gratis marketing momenten voor je onderneming. Heb je er ooit als ondernemer over nagedacht hoe sterk deze momenten zijn voor je onderneming?

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen behelst niet alleen zaken als het milieu e.t.c. maar ook het juist omgaan met je personeel hoort hierbij. En de mogelijkheden aan de onderkant van de arbeidsmarkt zijn legio kansen om te gebruiken als MVO.

Onderstaande heb ik van dichtbij zien ontwikkelen en laat zien dat iedereen kan participeren als je elkaar maar ruimte geeft om te groeien.

De praktijk

In het derde jaar dat ik werkte bij een SW organisatie in het midden van het land werden mensen die in de bijstand kwamen direct te werk gesteld bij onze organisatie. Op een dag kwam er een oudere dame bij ons die door een echtscheiding en geen werkervaring (haar dochter is geestelijk gehandicapt en vereiste veel begeleiding) geen baan kon vinden. Geen werkgever die zich wilde aanpassen aan haar omstandigheden.

De eerste drie maanden heeft ze op haar werktijden veel werk verzet en bleek dat ze veel capaciteiten in zich heeft om een carrière te maken. We vroegen de gemeente om een verlenging en kregen deze voor drie maanden, maar daarna was de koek op.

Zonde, wij konden geen baan aanbieden en in de maatschappij was er geen mouw te passen aan de werktijden die noodzakelijk waren om ook haar dochter op te kunnen vangen.
Tot mijn grote verbazing kwam ze op haar laatste werkdag mijn kantoor binnen en vroeg op de man af of het mogelijk was om vrijwillig bij ons te werken, tot dat ze iets anders had gevonden. Natuurlijk gaf ik hier een positief antwoord op. Ze was zo blij dat ze uit huis was en iets kon doen, die tranen in die ogen zeiden genoeg.

Een jaar later was het bedrijf groeiende en de vrijwilligster werkte nog steeds 28 uur in de week met behoud van uitkering bij ons. We hadden een open vacature staan en na overleg met de gemeente en onze HR afdeling konden we haar een baan aanbieden.

Doordat we met zijn allen positieve energie in het geheel hadden gestoken kreeg ik als werkgever veel terug van haar; een uitmuntend functionerende, nooit ziek zijnde medewerkster. Eind 2012, is ze afgestudeerd als MBO-4 praktijkbegeleidster. Inmiddels werkt ze nog steeds bij de organisatie, maar wel als afdelingschef op een externe locatie waar ze over dertig medewerkers de leiding heeft.
Dit was nooit bereikt als ze zelf niet had geloofd in haar eigen kunnen, maar ook niet als de organisatie niet had geïnvesteerd in haar.

Ik ben ervan overtuigd dat je als werkgever iedereen mee kan laten doen, maar dat je dan wel vertrouwen en geloof moet hebben en vooral moet geven.

Geef ze een kans

Als je iemand een kans geeft, moet je met je personeel overleggen en goed communiceren, geef de ruimte om het proces te laten slagen.
Iemand is niet gelijk ingewerkt en heeft meer tijd nodig om te wennen, maar vergeet niet; vele van deze mensen hebben geen zelfvertrouwen, geen werkervaring. Maar met de juiste middelen en tijd verdien je dat op de lange termijn terug, de kosten gaan voor de baten zeker in deze trajecten.

Als tegemoetkoming in deze kosten zijn vele mogelijkheden aanwezig, gebruik ze dus en als je niet weet hoe, vraag het in je netwerk na. Je zal er van opkijken wat je op termijn kan verdienen met deze mogelijkheden. De participatiewet geeft dus kansen, maar ondernemers moeten het dan wel als kansen gaan zien, niet direct in de omzet, maar wel als onderdeel van de doelstellingen van je onderneming.


Gastblog geschreven door:

Bert Zetzema is eigenaar van Zetzema Management Development en zet zijn ervaring in om bedrijven te helpen de juiste doelstellingen te verwezenlijken met gemotiveerd personeel. Website / Twitter


Op naar succes!

2 gedachten over “Maatschappij en Ondernemerschap”

  1. Maikel en Bert,

    Een leuk geschreven artikel. Jammer dat er in Nederland zo weinig aandacht aan wordt besteedt. Mooi om te zien dat er ondernemers zijn die hier wel voor willen gaan. Prachtig!

    Marianne Veenstra

  2. I’ve been surfing online more than 4 hours today, yet I never found any interesting article like yours. It’s pretty worth
    enough for me. In my view, if all business-owners and bloggers made good content as you did, the net will be much more useful than before.

    Go so on Maikel!

    Regards,
    Durac

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* Richtlijnen voor gegevensbescherming en privacybeleid

*

Akkoord & doorgaan